Dla uczniów

Godziny pracy biblioteki

Biblioteka szkolna zaprasza codziennie w godzinach:
 
PONIEDZIAŁEK                  9.25 – 15.15
WTOREK                              8.30 – 16.00
ŚRODA                                 7.45 – 14.00      z przerwą   12.35 - 13.20
CZWARTEK                         9.25 – 14.35
PIĄTEK                                7.45 – 13.45


11 lutego - Dzień Bezpiecznego Internetu

Bądź świadomym użytkownikiem Internetu:
- korzystaj z Internetu z umiarem,
- szanuj innych internautów,
- nie podawaj swoich danych,
- powiedz, jeśli coś jest nie tak.

Konkurs recytatorski
 
19 lutego 2020 r. odbył się XVI Międzyszkolny Konkurs Recytatorski „Poezja jednego autora – Ludwik Jerzy Kern”. Naszą szkołę reprezentował uczeń klasy IV a Kornel Karpiński, który przedstawił dwa wiersze L. J. Kerna: „Nosorożce w dorożce” i „Dwa jeże”. Formuła konkursu zakładała połączenie recytacji z elementami teatralnymi, dlatego w występie nie zabrakło kostiumu i rekwizytów związanych z treścią utworów.
Gratulujemy Kornelowi pięknej dykcji oraz odwagi podczas publicznego występu.
 

 3 marca - Międzynarodowy Dzień Pisarzy
3 marca wszyscy uczniowie naszej szkoły uczestniczyli w zajęciach i konkursach, których celem było upamiętnienie i uhonorowanie twórców literatury.
Międzynarodowy Dzień Pisarzy uczcili uczniowie klas I – III, wsłuchując się w słowa baśni „Jaś i ziarenko fasoli”, a następnie wykonując ilustracje do wybranych fragmentów utworu.
Klasy IV – VI zastanawiały się nad znaczeniem pierwszych zdań w książkach, ponieważ to często one decydują o tym, czy właśnie po tę książkę sięgniemy. Wszyscy zainteresowani mogą przystąpić do konkursu literackiego „List do ulubionego pisarza”, by w ten sposób wyrazić swoje zdanie o przeczytanych książkach.
Klasy VII i VIII mogły sprawdzić swoją znajomość wizerunków polskich pisarzy. Przygotowany dla nich konkurs odbył się w bibliotece szkolnej i wymagał połączenia zdjęć i portretów z właściwymi nazwiskami pisarzy.
Ponadto na lekcjach języka polskiego na uczniów spoglądali polscy pisarze, których wizerunki znalazły się na tablicy przypominającej o dzisiejszym święcie. Działania składające się na obchody Międzynarodowego Dnia Pisarzy przypomniały całej społeczności uczniowskiej o tym, że warto czytać.
W najbliższych dniach zostaną rozstrzygnięte konkursy. Prace konkursowe zostaną ocenione przez organizatorów – nauczyciela bibliotekarza i nauczyciela polonistę.


Rozstrzygnięcie konkursu plastycznego
9 marca podczas szkolnego apelu podsumowano i ogłoszono wyniki konkursu plastycznego dla uczniów klas I - III. Konkurs został zorganizowany przez bibliotekę szkolną z okazji Międzynarodowego Dnia Pisarzy.
Komisja konkursowa w składzie: Ewelina Jodelis i Jolanta Eisner oceniła walory artystyczne, plastyczne i twórcze prac uczniów, co nie było prostym zadaniem. Ostatecznie siedmiu uczennicom przyznano wyróżnienia, dwie osoby zdobyły trzecie miejsce: Roksana Boruch i Martyna Łach, dwie – miejsce drugie: Antonina Grubba, Adam Dybizbański, a zwycięzcą została Natalia Kuffel.
Gratulacje dla nagrodzonych oraz dla wszystkich uczestników konkursu!

16 marca – Dzień Pandy
 
Ten sympatyczny zwierzak, które widnieje na logo organizacji WWF, zagrożony jest wyginięciem. Powodem jest stopniowe ograniczanie obszarów, na których żyje oraz niska rozrodczość. Dzień Pandy ma na celu pomóc przetrwać jej w świecie coraz bardziej zdominowanym przez ludzi i cywilizację.
 
17 marca - Dzień Św. Patryka
 
W obchodach Dnia Św. Patryka króluje kolor zielony i symbol trójlistnej koniczyny, w miastach organizowane są parady.
Historia tych celebracji sięga siedemnastego wieku. Z czasem święto to rozpowszechniło się w wielu miejscach na świecie, nie tylko w krajach anglojęzycznych, ale również w Japonii, Rosji czy w Polsce. Biesiadowaniu towarzyszy również irlandzka muzyka, tańce i stroje.
 
Historia i legenda
Św. Patryk jest najbardziej znanym patronem Irlandii. Legenda głosi, że sprowadził chrześcijaństwo na wyspę, spopularyzował koniczynę i uwolnił Irlandię od węży. 17 marca uznawane jest za datę śmierci świętego.
 
Zgodnie z legendą, św. Patryk wytępił wszystkie węże. Ponieważ biolodzy twierdzą, że w Irlandii nigdy nie było żadnych węży, przyjęło się, że są one metaforą pogaństwa, od którego święty uwolnił wyspę.
 
Mówi się, że św. Patryk przy pomocy koniczyny wyjaśnił jedność Trójcy Przenajświętszej (Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Święty).
 
Podczas Rewolucji Irlandzkiej w 1798 r. koniczyna i kolor zielony stały się symbolami narodowymi. Zieleń króluje na ulicach: włosy, ubranie, a nawet jedzenie jest zielone.

 18  marca - Europejski Dzień Mózgu
 
18 marca obchodzimy Europejski Dzień Mózgu. Celem święta wprowadzonego w 1998 roku jest propagowanie wiedzy o funkcjach mózgu oraz o funkcjonowaniu naszego układu nerwowego.
Warto pamiętać, że na sprawne działanie mózgu wpływa odpowiednia dieta, do której należy włączyć większe ilości warzyw, owoców (również suszonych), ziaren, kasz, orzechów.
Polecam i życzę smacznego!

Dlaczego warto czytać?
 
Powinniśmy czytać, ponieważ czytanie:
- daje satysfakcję, przyjemność i wiedzę,
- rozwija dojrzałe słownictwo,
- wpływa na to, że lepiej piszemy,
- jest trudne, a trudności są potrzebne,
- nas rozwija, dzięki niemu stajemy się mądrzejsi,
- otwiera drzwi do dalszej edukacji,
- pozwala odpocząć od codziennych obowiązków.
 
Wszyscy, głównie ósmoklasiści, którzy chcieliby przypomnieć sobie poznane lektury obowiązkowe, znajdą je w bibliotece internetowej Wolne Lektury (wolnelektury.pl)
Co tam znajdziemy?
- fraszki, treny i pieśni Jana Kochanowskiego
- bajki, „Żonę modną” Ignacego Krasickiego
- „Świteziankę”, „Redutę Ordona”, „Śmierć pułkownika”, „Dziady” cz. II, „Sonety krymskie”, „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza
- „Balladynę” Juliusza Słowackiego
- „Zemstę” Aleksandra Fredry
- „Latarnika”, „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza
- „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego
 
Warto przejrzeć swoje książki na półkach. Na pewno są wśród nich takie, których jeszcze nie przeczytaliśmy. Zachęcam, by do nich zajrzeć.
 
Poniżej zamieszczam adres strony, na której znajdziecie listę książek cieszących się dużym zainteresowaniem czytelników. Może właśnie któraś z nich stoi na Waszej półce.
 
https://calapolskaczytadzieciom.pl/zlota-lista/lista-ksiazek-polecanych-przez-fundacje-abcxxi-cala-polska-czyta-dzieciom/


19 marca – Dzień Jedności Kaszubów

Kaszuby to region kulturowy w północnej Polsce, z własnym językiem (w 2005 roku język kaszubski ustawowo został uznany za jedyny język regionalny w Polsce), mediami i wyjątkowymi na skalę światową tradycjami. Główne miasta Kaszub to: Wejherowo, Puck, Kartuzy, Żukowo, Kościerzyna i Władysławowo. 
  
Dzień Jedności Kaszubów upamiętnia pierwszą pisemną wzmiankę o Kaszubach. Pojawiła się ona w bulli Grzegorza IX, który zatytułował szczecińskiego księcia Bogusława I „księciem Kaszub”, potwierdzając dobra podarowane przez niego zakonowi joannitów pod Stargardem nad Iną. Miało to miejsce 19 marca 1238 roku. 
  
Obchody Dnia Jedności Kaszubów koordynuje Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. Pierwsza edycja odbyła się w 2004 roku w Gdańsku.
 
Celem święta jest promowanie kultury kaszubskiej. Organizowane są koncerty folklorystycznych zespołów, kiermasze twórców ludowych, wystawy (np. rękodzieł, instrumentów ludowych), spotkania rocznicowe upamiętniające historyczne wydarzenia lub postacie ważne dla Kaszub. Nie może zabraknąć oczywiście stoisk z tradycyjnymi kaszubskimi potrawami. 
   
Warto pamiętać, że 19 marca w całym regionie, a nawet za granicą (choćby w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Niemczech czy Wielkiej Brytanii) obchodzone są różne wydarzenia kulturalno –społeczne, a Kaszubi wywieszają czarno-żółte flagi. 
 Na podstawie: https://www.kalbi.pl/dzien-jednosci-kaszubow

Dla zainteresowanych:
https://www.muzeum-kaszubskie.pl/ekspozycja
http://www.wirtualnekaszuby.com/


20 marca - Międzynarodowy Dzień Wróbla
 
Międzynarodowy Dzień Wróbla narodził się w Indiach, a jego celem jest ratowanie tych małych szarych ptaszków. Po raz pierwszy gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1758 roku, niestety z każdym rokiem populacja wróbli się zmniejsza.
 
Czy wiesz, że na świecie żyje kilkadziesiąt gatunków wróbla?
Czy znasz polskie przysłowia, w których pojawia się wróbel?
A może lubisz kolorować i w swojej kolekcji kolorowanek nie masz jeszcze wróbla?
 
Zajrzyj na podane niżej strony.
 
https://www.ekokalendarz.pl/swiatowy-dzien-wrobla-materialy-edukacyjne/
http://www.worldsparrowday.org/sparrows-of-the-world.html
https://otop.org.pl/2015/03/19/20-marca-miedzynarodowy-dzien-wrobla/
 
Dla poszukiwaczy wiedzy (nie tylko o wróblach) coś specjalnego!
 
http://www.zoo.wroclaw.pl/pl/poszukiwacze-wiedzy.html
http://www.zoo.wroclaw.pl/pl/o-glosach-i-odglosach.html
 
Czy znasz sympatycznego wróbelka Elemelka – bohatera utworów Hanny Łochockiej?
Poszukaj go w Internecie.
 
20 marca - Międzynarodowy Dzień Szczęścia
 
Święto upamiętnia rezolucję ONZ, według której „dążenie do szczęścia jest podstawowym celem człowieka".
W ten dzień warto rozejrzeć się dookoła – szczęście z pewnością jest gdzieś blisko nas, jeśli tylko potrafimy je docenić…

 
23 marca - Światowy Dzień Meteorologii
 
Światowy Dzień Meteorologii obchodzimy corocznie 23 marca na pamiątkę wejścia w życie konwencji o utworzeniu Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO) w 1950 roku, jako kontynuatora Międzynarodowej Organizacji Meteorologicznej, powstałej w 1873 roku.
Celem WMO jest zapewnienie każdemu państwu (narodowi) dostępu
do prognozy pogody oraz informacji dostosowanych do podstawowych potrzeb kraju.
Każdego roku obchody Światowego Dnia Meteorologii poświęcone są jednemu tematowi. Od kilku już lat tematy te koncentrują się wokół problemu globalnych zmian klimatu. Wybór tematów wskazuje na wagę problemu, jakim są zmiany klimatu.
 
W poniższym pakiecie znajdziecie materiały, dzięki którym można samodzielnie obserwować i analizować pogodę.
 
Materiały można wydrukować lub wykonać samodzielnie.
 
W poniższym pakiecie (m.in.):
- Pogoda na świecie
- Mapa pogody
- Karta pracy: Prognoza pogody
- Poznajemy zawody: meteorolog
- Wyposażenie stacji meteorologicznej
- Barometr
- Termometr z butelki
- Jaka jest temperatura?
- Deszczomierz
- Wiatrowskaz
- Wiatrowskaz kubeczkowy
- Wiatrowskaz strzałkowy
- Obieg wody w woreczku strunowym
- Jak powstają chmury?
- Chmura w butelce
- Rodzaje chmur
- Atlas chmur (z waty)
- Rodzaje chmur (obserwujemy niebo)
- Co widać na niebie?
- Jak daleko jest burza?
- Skąd się bierze tęcza?
- Pogodowe słowa

https://www.ekokalendarz.pl/wp-content/uploads/pakiet-03-23-Dzie%C5%84-Meteorologii.pdf
 
Dla zainteresowanych:
- Film: Wszystko o chmurach
Dla młodszych           https://www.youtube.com/watch?v=PVGjzJYrMdM
Dla starszych              https://www.youtube.com/watch?v=HJjcxQX2EV4
 
Z wizytą w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej
https://www.youtube.com/watch?v=_n-Ptt2pe88

Dla miłośników poezji – fragment „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza
Opis chmur
Orłowski, który życie strawił w Peterburku,
Sławny malarz (mam jego kilka szkiców w biurku)
Mieszkał tuż przy cesarzu, na dworze, jak w raju:
A nie uwierzy Hrabia, jak tęsknił po kraju!
Lubił ciągle wspominać swej młodości czasy,
Wystawiał wszystko w Polszcze: ziemię, niebo, lasy…» 
 
«I miał rozum! — zawołał Tadeusz z zapałem. —
To państwa niebo włoskie, jak o nim słyszałem,
Błękitne, czyste: wszak to jak zamarzła woda;
Czyż nie piękniejsze stokroć wiatr i niepogoda?
U nas dość głowę podnieść: ileż to widoków!
Ileż scen i obrazów z samej gry obłoków!
Bo każda chmura inna: na przykład jesienna
Pełznie jak żółw leniwa, ulewą brzemienna,
I z nieba aż do ziemi spuszcza długie smugi,
Jak rozwite warkocze, to są deszczu strugi;
Chmura z gradem, jak balon szybko z wiatrem leci,
Krągła, ciemnobłękitna, w środku żółto świeci,
Szum wielki słychać wkoło; nawet te codzienne,
Patrzcie państwo, te białe chmurki, jak odmienne!
Zrazu jak stada dzikich gęsi lub łabędzi,
A z tyłu wiatr jak sokół do kupy je pędzi:
Ściskają się, grubieją, rosną — nowe dziwy!
Dostają krzywych karków, rozpuszczają grzywy,
Wysuwają nóg rzędy i po niebios sklepie
Przelatują jak tabun rumaków po stepie:
Wszystkie białe jak srebro, zmieszały się… nagle
Z ich karków rosną maszty, z grzyw szerokie żagle,
Tabun zmienia się w okręt i wspaniale płynie
Cicho, z wolna po niebios błękitnej równinie!»
 
https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pan-tadeusz.html


24 marca - Narodowy Dzień Życia
 
Można mieć ciekawą pracę, miliony na koncie i świetnych przyjaciół, ale tak naprawdę to rodzina powinna stanowić dla każdego człowieka źródło szczęścia, być oparciem w każdej chwili. Narodowy Dzień Życia ma właśnie na celu promowanie rodziny jako podstawowej komórki społecznej.
 
Ciekawostki o życiu na Ziemi:
 
O historii życia na Ziemi i samej Ziemi
https://www.pgi.gov.pl/muzeum/kopalnia-wiedzy-1.html
 
Najkrócej i najdłużej żyjące zwierzęta na świecie
https://www.youtube.com/watch?v=W3R13ppnv_I
 
Jakie jest najszybsze stworzenie na świecie?
https://www.youtube.com/watch?v=qKF-atPl0fk
 
Jakie jest największe zwierzę na świecie?
https://www.youtube.com/watch?v=Qbfzl-gkvOc
https://www.youtube.com/watch?v=1H5bj03I8SI
 
Jak długo śpią zwierzęta?
https://www.youtube.com/watch?v=EjomDKddbX8
 

25 marca - Dzień Czytania Tolkiena
 
25 marca, obchodzimy Światowy Dzień Czytania Tolkiena. Święto powstało
z inicjatywy angielskiego Towarzystwa Tolkienowskiego (Tolkien Society).  Ogłoszono je 25 marca 2003 r.
Od tamtej pory święto obchodzone jest co roku w kilku krajach na świecie,
w tym w Polsce.
 
 
Dlaczego wybrano akurat taką, a nie inną datę? Ponieważ 25 marca (rethe) to dzień, w którym przypada rocznica pokonania Saurona i zakończenia wojny o pierścień.
 
Swoje święto mają dzisiaj fani literatury tolkienowskiej i miłośnicy filmów Petera Jacksona.
 
John Ronald Reuel Tolkien uważany jest za prekursora gatunku fantasy w literaturze.
Urodził się 3 stycznia 1892 roku w Bloemfontein w Oranii.
Oprócz wspomnianej trylogii "Władca Pierścieni", która została przeniesiona na ekrany kin, Tolkien stworzył również kilka krótkich opowiadań, tzw. "Legendarium Śródziemia". Weszły one w skład 12-tomowej "History of the Middle-earth", którą opracował i wydał jego syn - Christopher Tolkien.
Tolkien był także filologiem. Zajmował się przede wszystkim badaniem literatury dawnej. Aktywnie działał przy powstawaniu słownika języka angielskiego (Oxford English Dictionary), który został wydany zaraz po I wojnie światowej. Pisarz posługiwał się wieloma językami, m.in. duńskim, łaciną, hebrajskim i lombardzkim. Co ciekawe, chciał również nauczyć się języka polskiego, jednak uznał, że jest on dla niego za trudny.
Tolkien zmarł 2 września 1973 roku w Bournemouth w Anglii.
  
Tolkien to autor takich klasyków literatury jak „Władca Pierścieni” czy „Hobbit, czyli tam i z powrotem”.

J.R.R. Tolkien pracował nad "Władcą Pierścieni" kilkanaście lat. Jego postacie posługiwały się stworzonymi przez niego językami. Pisarz niejednokrotnie inspirował się mitologią nordycką.
 
W jakiej kolejności czytać Tolkiena?
 
Jeśli ktoś postawiłby przed nami zadanie wymienienia nazwisk dziesięciu zagranicznych pisarzy, z pewnością na naszej liście znalazłby się J.R.R. Tolkien. Kto bowiem nie słyszał o Hobbicie?
Świat stworzony przez J.R.R. Tolkiena zachwyca nie tylko czytelników, ale także badaczy literatury, krytyków i literaturoznawców. Tolkien jest tematem wielu rozpraw naukowych, fascynuje jego bogaty życiorys, ale przede wszystkim zdumiewający dorobek literacki. Mając do dyspozycji tak wiele dzieł J.R.R. Tolkiena, czytelnik może zagubić się w ich gąszczu. Od czego zacząć przygodę ze Śródziemiem? W jakiej kolejności czytać książki J.R.R. Tolkiena?
 
Jeśli chcemy poznać początki świata stworzonego przez J.R.R. Tolkiena, dzieje Pierwszej i Drugiej Ery, wydarzenia poprzedzające opowieści Trzeciej Ery (czyli Władcę Pierścieni) warto sięgnąć po Silmarillion. To przepiękna opowieść o powstawaniu świata z muzyki Ainurów, legendach początków Śródziemia, opowieściach o bitwach i wojnach o klejnoty Elfów - Silmarile, czy powstaniu Pierścienia Władzy, wokół którego rozgrywa się akcja Władcy Pierścieni. Warto mieć jednak na uwadze, że Silmarillion nie jest łatwą lekturą. Każdy rozdział, każdą legendę i mit warto dawkować sobie „pojedynczo”, by nie zatracić złożoności przedstawionego świata i mnogości jego bohaterów.
 
Być może więc jako okazję do pierwszego spotkania z twórczością J.R.R. Tolkiena warto potraktować nie tyle dzieło „chronologicznie” pierwsze, jeśli chodzi o świat stworzony przez autora, czyli Silmarillion, ale książkę zdecydowanie łatwiejszą w odbiorze. Będzie to z pewnością Hobbit, czyli tam i z powrotem. Powieść kierowana jest przede wszystkim do młodszych czytelników, co uwidacznia się w lekkości przekazu i zdecydowanie bardziej przystępnym stylu, języku i narracji. W Hobbicie opisane zostały zdarzenia poprzedzające bezpośrednio akcję Władcy Pierścieni. Z tej niewielkiej książeczki czytelnik dowie się, jak pierścień trafił do Bilba Bagginsa i dlaczego hobbit ten tak bardzo przywiązał się do tego klejnotu.
 
Po lekturze Hobbita powinien przyjść czas na Władcę Pierścieni. Rozbudowana, wielowątkowa fabuła, zwroty akcji, które przenoszą czytelnika w wir niepokojących wydarzeń oraz plejada świetnie sportretowanych bohaterów stanowią prawdziwą ucztę dla wszystkich czytelników spragnionych dobrej, trzymającej w napięciu i zapierającej dech rozmachem lektury. To pasjonująca historia o przygodach hobbita, który z pomocą swoich przyjaciół chce zniszczyć Pierścień Władzy. Pełna trudów i niebezpieczeństw wędrówka ku Górze Przeznaczenia staje się pretekstem do poprowadzenia także innych wątków rozgrywających się w Śródziemiu. Czytelnik śledzi losy Rohanu i czyta o upadku Gondoru. Z zachwytem pozna także historię wielkiej miłości Elfa i człowieka - Arveny i Aragorna. Zdecydowanie polecamy przekład Marii Skibniewskiej, wydaje się bowiem najmniej ingerować w oryginalny tekst i być najbardziej przystępnym dla współczesnego czytelnika. 
 
W celu usystematyzowania i dopełnienia informacji opisanych we Władcy Pierścieni, warto dopiero w tym miejscu sięgnąć po Silmarillion i inne działa Tolkiena, opisujące świat stworzony przez autora.
 
Po Silmarillionie naturalnym wyborem będą Dzieci Hurina – obszerna, szczegółowa, ale przy tym zdecydowanie łatwiejsza w odbiorze niż sam Silmarillion historia Turina i jego siostry Nienor oraz ich walki z klątwą rzuconą przez Morgotha. Bogactwo wydarzeń i liczne zwroty akcji przykuwają uwagę czytelnika.
 
Kolejną publikacją powinna stać się opowieść Beren i Luthien. To historia miłości człowieka i elfa, nad którym to uczuciem wisi złowieszcze fatum. Beren, by móc poślubić swoją ukochaną, musi wykraść Silmarile Melkorowi. Jest to zadanie wręcz niewykonalne. To jedna z najbardziej przejmujących i poruszających legend Śródziemia. Czytelnicy mogą ją znać już z Silmarillionu, ale w tym wydaniu jest dużo bardziej przystępna i atrakcyjna dla czytelników. 
 
Tak samo ma się rzecz w przypadku wydanej w 2018 roku w Anglii i rok później w Polsce książki Upadek Gondolinu –  i tu fabułę mamy szansę znać za sprawą Silmarillionu. Pojawienie się tej książki na rynku zaskoczyło miłośników Tolkiena, bowiem wcześniej syn pisarza, Christopher, zapowiadał, że ostatnią redagowaną przez niego publikacją będzie książka Beren i Luthien. Tymczasem do rąk czytelników oddał opowieść o jednej z największych bitew w historii Śródziemia. Zdaniem znawców, ta historia była dla Tolkiena swoistą „wprawką", ćwiczeniem przed napisaniem jego najważniejszych książek. Ponadto Dzieci HurinaBeren i Luthien oraz Upadek Gondolinu wchodzą w skład cyklu Wielkie Opowieści z Dawnych Dni. Dlatego warto czytać je kolejno po sobie.  
 
Miłośnicy twórczości Tolkiena, którzy pragną przyswoić wszystkie informacje ze świata Śródziemia, powinni sięgnąć także po Niedokończone opowieści i Księgę zaginionych opowieści.
 
Są to szkice dotyczących Śródziemia i Numenoru Pierwszej, Drugiej i Trzeciej Ery - czyli czasów, w których rozgrywa się akcja m.in. SilmarillionuDzieci HurinaHobbita i Władcy Pierścieni. Notatki zebrane i wydane zostały przez syna pisarza, Christophera Tolkiena.
 
Opowieść o Kullervo, podobnie jak Niedokończone opowieści, to zbiór szkiców J.R.R. Tolkiena. Autor stworzył bohatera – chyba najbardziej tragiczną wśród swoich postaci. Kullervo miał być pierwowzorem Turina, bohatera Dzieci HurinaOpowieść o Kullervo z uwagi na to, że nie stanowi zwięzłej, spójnej całości, a jest jedynie zbiorem notatek i pomysłów autora na kolejną historię, będzie gratką jedynie dla pasjonatów i literaturoznawców.
 
Wśród dzieł J.R.R. Tolkiena znajdziemy także opowiadania i teksty mniej lub bardziej nawiązujące do świata Śródziemia. Będzie to z pewnością zbiór Opowieści z Niebezpiecznego Królestwa, w którym znajdziemy pięć opowiadań:
 
Łazikanty, czyli historię o zaczarowanym piesku-zabawce, kierowaną zwłaszcza do najmłodszych czytelników.
Gospodarz Giles z Ham i Kowal z Przylesia Wielkiego to opowieści nawiązujące do świata Śródziemia, w których dostrzeżemy delikatne nawiązania do Silmarillionu czy Hobbita. Na kartach tych historii nie brakuje elfów i smoków. Opowiadania kierowane są do młodszych odbiorców.
 
Przygody Toma Bombadila to wierszowane historie opowiadające o epizodycznym bohaterze Władcy Pierścieni – Tomie Bombadilu. Wśród tekstów znajdziemy też ludowe pieśni hobbitów.
Liść, dzieło Niggle’a to oniryczna historia o godzeniu się ze śmiercią.
Opowiadania te powstały niezależnie. Autor pisał je dla swoich synów (Łazikanty) bądź na zamówienie społeczne (Przygody Toma Bombadila). Można znaleźć ich niezależne wydania w formie krótkich, osobnych książeczek.
Jeśli chcecie mieć dostęp do wszystkich terminów, nazw własnych czy skrótowo opisanych wydarzeń ze świata Śródziemia, a także map, z zaznaczonymi polami bitew czy trasami wędrówek sięgnijcie po Encyklopedię Śródziemia Roberta Fostera i Atlas Śródziemia Karen Wynn Fonstad.
 
John Ronald Reuel Tolkien był również autorem poezji i prac popularnonaukowych, z których część doczekała się polskiego wydania. Coraz częściej wydawcy sięgają też po szkice jego opowieści dla dzieci (Pan Błysk) czy dzieła niedokończone. 
 
Źródło: https://www.granice.pl/publicystyka/w-jakiej-kolejnosci-czytac-tolkiena/1184/1
 
Dla wielbicieli książki „Hobbit, czyli tam i z powrotem” kilka cytatów:
 
·  „Hobbici są - czy może byli - małymi ludźmi, mniejszymi od krasnoludów - różnią się też od nich tym, że nie noszą brody - lecz znacznie większymi od liliputów. Nie uprawiają wcale albo prawie wcale czarów, z wyjątkiem chyba zwykłej, powszedniej sztuki, która pozwala im znikać bezszelestnie i błyskawicznie, kiedy duzi, niemądrzy ludzie, jak ty i ja, zabłądzą w ich pobliże, hałasując niczym słonie, tak że na milę można ich usłyszeć. Hobbici są skłonni do tycia, zwłaszcza w pasie: miewają wypięte brzuchy; ubierają się kolorowo (najchętniej zielono i żółto); nie używają obuwia, ponieważ stopy ich z przyrodzenia opatrzone są twardą podeszwą i porośnięte bujnym, ciemnym, brunatnym włosem, podobnie jak głowa (zwykle kędzierzawa); mają długie, zręczne, smagłe palce i poczciwe twarze, a śmieją się dużo, basowo i serdecznie (szczególnie po obiedzie, który - w miarę możności - jadają dwa razy dziennie)”.
 
·  „Ciemne sprawy najlepiej załatwiać po ciemku”.

·  „Teren zaczął się wznosić stopniowo, a hobbit miał wrażenie, że jednocześnie ogarnia ich coraz głębsza cisza. Ptaki pomilkły, sarny zniknęły, nawet królików nie było nigdzie widać. Po południu dotarli na próg Mrocznej Puszczy i popasali niemal w cieniu drzew rosnących na jej skraju. Pnie miały grube i sękate, konary pokrzywione, liście ciemne i długie. Bluszcz oplatał je i słał się wokół po ziemi”.
·  „(…) świadomość, że zabił olbrzymiego pająka i że zrobił to zupełnie sam, w ciemnościach, bez pomocy czarodzieja, krasnoludów czy kogokolwiek w świecie – jakoś dodała panu Bagginsowi otuchy. Nowy duch w niego wstąpił, mimo pustki w brzuchu poczuł się mężniejszy, bardziej bojowy, gdy otarłszy o trawę ostrze miecza chował go znów do pochwy”.
 
·  „Król nie wierzył, by krasnoludy mogły w otwartej walce zwyciężyć i zabić smoka tak potężnego jak Smaug, i mocno podejrzewał, że uciekną się raczej do próby kradzieży czy innego podstępu. Widać z tego, że król był mądrym elfem, mądrzejszym niż ludzie z Miasta na Jeziorze, chociaż i on nie przewidział trafnie - jak zobaczymy w dalszym ciągu tej historii”.

·  „Ledwie zdążyli uskoczyć do tunelu, wciągając ze sobą manatki, gdy od północy z furkotem spadł Smaug; płomienie biły od niego, osmalając zbocza góry, olbrzymie skrzydła huczały jak huragan. Gorący dech potwora spopielił trawę pod tajemnymi drzwiami, a wdzierając się przez szparę do wnętrza tunelu, sparzył ukrytych i leżących na ziemi zbiegów. Zamigotały płomyki, czarne cienie zatańczyły na skalnych ścianach. Potem znów ciemność zapadła. Smok przeleciał dalej”.
 
„Moja zbroja warta jest dziesięciu tarcz, zęby służą mi za miecze, pazury - za włócznie, cios mojego ogona to grom, skrzydła niosą huragan, a mój dech - śmierć!”.

·  „Cóż dopiero powiedzieliby, gdyby im się przyznał w tym momencie, że znalazł Serce Góry! Przelotny rzut oka na skarby, które im się tu ukazały, wystarczył, by rozdmuchać na nowo pożądliwość krasnoludzkich serc. A kiedy w sercu krasnoluda, choćby najstateczniejszego, ocknie się miłość do złota i klejnotów, ogarnia go nagle szaleńcza, często wręcz dzika odwaga”.
 
·  „Pod kierunkiem władcy zaczęto też planować nowe miasto, piękniejsze i większe niż dawne, które jednak postanowiono wznieść na innym miejscu, dalej na północ i na brzegu Jeziora, odtąd bowiem już po wieczne czasu ludzie czuli wstręt do wody, w której spoczywał martwy smok. Smaug nigdy już nie miał powrócić na swoje złote leżę, zimny jak głaz spoczął na dnie płycizny. Przez wieki też można było przy spokojnej pogodzie dostrzec olbrzymie kości sterczące spośród połamanych palów zniszczonego miasta. Mało kto jednak odważał się przepływać obok przeklętego miejsca, a nikt nie ośmielił się zejść tam do wody lub podjąć próby odzyskania drogocennych kamieni odpadających od gnijącego Smaugowego kadłuba”.

·  „Musicie teraz kierować się oczywiście własnym rozumem, lecz trzynastu - to tylko garstka niedobitków wielkiego plemienia Durina, które niegdyś tutaj mieszkało, a dziś rozproszyło się po świecie. Jeśli chcecie posłyszeć moja radę, ufajcie nie władcy Miasta na Jeziorze, lecz raczej temu człowiekowi, który strzałą z łuku zabił smoka. To Bard z rodu Giriona, pana doliny Dal, mąż ponury, lecz uczciwy”.
 
·  „Ten klejnot mego ojca - rzekł - sam jest wart więcej niż cała rzeka złota, a dla mnie wręcz nie ma ceny! Z całego skarbu ten jeden kamień uważam za swoją osobistą własność i srodze bym ukarał tego, kto by go znalazł i przywłaszczył sobie”.

·  „Niezbyt wspaniałomyślnie poczynasz sobie jako Król spod Góry - rzekł Gandalf - ale to się, być może, jeszcze zmieni. - Być może - powiedział Thorin”.

·  „Nie potrwa to już długo - myślał Bilbo - zaraz gobliny zdobędą Bramę, a nas wszystkich wyrżną albo wpędzą do lochu i uwiężą. Doprawdy, płakać się chce na myśl, że po tylu przygodach tak się ta wyprawa ma skończyć. Już bym wolał, żeby Smaug dalej leżał na tych przeklętych skarbach, niż żeby się dostały tym nikczemnym potworom i żeby biedny stary Bombur, Balin, Fili i Kili z całą kompanią zginęli tak marnie. Szkoda też Barda, ludzi znad Jeziora i wesołych elfów. Biada mi, biada! Słyszałem nieraz pieśni o bitwach i wyobrażałem sobie słuchając ich, że klęska może być pełna chwały. Ale teraz widzę, że to rzecz straszna, by nie rzec: rozpaczliwa. Chciałbym być gdzieś daleko stąd!”.
 
·  „Tak oto śnieg spada po ogniu, a nawet smoki nie unikną końca - rzekł Bilbo i odwrócił a plecami do kraju przygód. Krew Tuków znużyła się, krew Bagginsów z każdym dniem wzbierała silniej w jego żyłach. - Teraz marzę już tylko o moim wygodnym fotelu - powiedział Bilbo”.

·  „Wiodą, wiodą drogi w świat,
Wśród lesistych gór zieleni,
W mrocznych grotach znacząc ślad,
Wśród zbłąkanych mknąc strumieni.
Poprzez zimny biały śnieg,
Łąki kwietne i majowe,
Omijając skalny brzeg
I pagóry księżycowe.

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Pod gwiazdami mkną na niebie -
Choć wędrować każdy rad,
W końcu wraca w dom, do siebie.
Oczy, które ognia dziw
Oglądały i pieczary,
Patrzą czule w zieleń niw
I kochany domek stary”.

·  „Mój kochany Bilbo! - rzekł. - Co się z tobą stało? Nie poznaję dawnego hobbita”.

·  „Chyba nie przestałeś wierzyć w proroctwa tylko dlatego, że sam przyłożyłeś ręki do ich urzeczywistnienia? Nie myślisz przecież, że wszystkie swoje przygody i cudowne ocalenia zawdzięczasz wyłącznie szczęściu, które ci sprzyjało tylko przez wzgląd na twoją osobę! Bardzo przyzwoity hobbit z ciebie, panie Baggins, i ogromnie cię lubię, ale mimo wszystko jesteś tylko skromną, małą osóbką na bardzo wielkim świecie”.
 
Źródło:
https://klp.pl/hobbit-czyli-tam-i-z-powrotem/a-9597.html
https://klp.pl/hobbit-czyli-tam-i-z-powrotem/a-9597-2.html
https://klp.pl/hobbit-czyli-tam-i-z-powrotem/a-9597-3.html

Quiz dla miłośników książek Tolkiena – sprawdź swoją wiedzę!
 
https://kultura.onet.pl/ksiazki/swiatowy-dzien-czytania-tolkiena-jak-dobrze-znasz-zycie-i-tworczosc-pisarza/qp4znbr


25 marca - Międzynarodowy Dzień Gofra
 
Dzień Gofrów wywodzi się ze Skandynawii, mieszkańcy tego regionu mają wręcz obsesję na temat tych słodkości. Same gofry znane były już w średniowieczu i mimo upływu setek lat, nadal trudno się im oprzeć...
 
Gofry znane są na całym świecie, ale w różnych formach i pod różnymi nazwami. W Polsce najpopularniejsze są prostokątne placki z kwadratowymi dziurkami, natomiast w Skandynawii, skąd wywodzi się dzisiejsze święto, znane są podobno od czasów średniowiecza, a za tradycyjny kształt uznaje się cienkie serduszka połączone razem w rozetę.  Od dawna znane były też w Holandii, Niemczech czy Belgii.
Ich smak i zapach większości osób kojarzy się z piknikami i festynami na świeżym powietrzu, gdzie najczęściej można je kupić.
 Niech to święto będzie dobrym początkiem wiosny i zwiastunem lata!
 
Jak zrobić gofry w domu?
Przepis na domowe gofry
Składniki:
szklanka mąki pszennej
łyżeczka proszku do pieczenia
2 łyżki cukru pudru
2 jajka
pół szklanki roztopionego masła
1 szklanka mleka
szczypta soli
Na początku mieszamy dokładnie wszystkie suche składniki, by rozłożyły się one równomiernie. Następnie dodajemy jajka, mleko oraz masło i miksujemy energicznie na gładką masę. Ciasto wlewamy do rozgrzanej gofrownicy nasmarowanej olejem (żeby ciasto nie przywierało) lub pieczemy w specjalnych foremkach w piekarniku.
 
Na podstawie: https://zaradnakobieta.pl/13375.miedzynarodowy-dzien-gofra
 
I tak najbardziej lubimy nasze szkolne gofry!


26 marca - Dzień Niedźwiedzia Grizzly
 
Grizzly jest podgatunkiem niedźwiedzia brunatnego. Osiągają ok. 3 m długości, a ich masa może dochodzić do 700 kg. Nazywane są również niedźwiedziami szarymi ze względu na brązową sierść z szarym lub srebrzystym nalotem. Grizzly są wszystkożerne. Oprócz Alaski można je spotkać w Kolumbii Brytyjskiej, Jukonie, Albercie, Parku Narodowym Yellowstone oraz na Terytoriach Północnozachodnich.

Źródło: https://www.travelin.pl/top/12-rzeczy-ktore-warto-wiedziec-o-alasce/grizzly-grizli
 
Dla zainteresowanych:
https://www.natgeotv.com/pl/kraina-10000-niedzwiedzi-grizzly
 
Jak narysować niedźwiedzia, nie tylko grizzly?
https://www.youtube.com/watch?v=Ufuozt8mDWc
https://www.youtube.com/watch?v=Wbg7kheCagM
https://www.youtube.com/watch?v=Co97VnVBdVw
 
 
26 marca - Międzynarodowy Dzień Szpinaku
 
26 marca przypada Międzynarodowy Dzień Szpinaku. W jakim celu został ustanowiony? 
Jego liście są niezwykle zdrowe dzięki znajdującym się w nich witaminom np. C oraz przeciwutleniaczom i luteinie. Zawiera on także takie witaminy jak A, E, B6, żelazo, potas oraz kwas foliowy. Szpinak warzywny jest również bogatym źródłem białka, karotenoidów oraz błonnika.
 
SZPINAK NA DOBRY HUMOR
Uczeni z Uniwersytetu Cambridge odkryli, że na stan umysłu i nasz nastrój bardzo korzystnie wpływa tryptofan, aminokwas o właściwościach relaksacyjnych. Naukowcy opracowali listę produktów, które spożywane codziennie poprawią nam nastrój - pojawiła się ona w specjalistycznym magazynie "Biological Psychiatry". Na szczycie zestawienia znalazł się szpinak, a dalej ser kozi, migdały, jajka i cukinia. Szpinak zawiera ponadto kwas foliowy, a on także dobrze wpływa na samopoczucie.
 
Źródło: https://www.swiat-zdrowia.pl/artykuly/szpinak


27 marca - Międzynarodowy Dzień Teatru
 
Święto zostało uchwalone w 1961 roku podczas 9. światowego kongresu Międzynarodowego Instytutu Teatralnego w Helsinkach.
Upamiętniono w ten sposób otwarcie Teatru Narodów w Paryżu, które nastąpiło 27 marca 1957 r.
 
Zachęcam do odwiedzenia strony https://iteatr.tvp.pl/
 
Nas pewno każdy przedszkolak i uczeń znajdzie coś dla siebie. Polecam:
 
- najmłodszym: Baśń o trzech konikach w reżyserii Marka A. Cyrisa
 
- nieco starszym: Pchłę Szachrajkę w reżyserii Anny Seniuk
 
- najstarszym: Zemstę w reżyserii Jana Świderskiego
 
Zapraszam także do korzystania z zasobów: https://ninateka.pl/
 
Wśród wielu propozycji:
Bajka o złotej rybce | Tadeusz Wilkosz
W krainie dinozaurów | Stefan Szwakopf
O pięknej Parysadzie | Edward Sturlis

Miłego odbioru i niezapomnianych wrażeń!